Od Alexis CD Daniel

Byłam szczęśliwa, Daniel zachowywał się normalnie. Powstrzymał się mimo widoku mojej krwi.
Po około godzinie wróciliśmy do akademii. Było już południe, więc udaliśmy się na stołówkę. Nałożyłam sobie sałatki i zajęłam miejsce pod oknem, zaraz obok chłopaka.
- tak sobie myślę jak to dobrze, że mamy pokoje obok - posłał w moją stronę tajemniczy uśmiech który natychmiast odwzajemniłam.

*.   *.   *.

Zbliżał się wieczór. Ostatnie promienie słońca padały na gmach akademii, przez co wydawał się jeszcze mroczniejszy.
Będąc jedynie w długiej, czarnej bluzie i zakolanówkach opuściłam swój pokój i udałam się pod drzwi mieszkania Daniela. Zapukałam dźwięcznie, a po chwili ten otworzył je przede mną.

Daniel?

Od Alexis Cd Daniel

- Od zawsze interesowałam się muzyką, nic nie miało na to wpływu - uśmiechnęłam się lekko. Daniel zagrał jeszcze kilka utworów.
- teraz ty - przerwał, odszedł od fortepianu i zajął miejsce na łóżku.
Otworzyłam futerał, w którym znajdowała się moja gitara. Należała do mnie odkąd skończyłam 14 lat, sama sobie na nią uzbierałam.
Szybko nastroiłam instrument, chwyciłam kostkę po czym zaczęłam grać pierwszą piosenkę.

*   *   *   *   *

Zbliżało się południe, więc zgodnie z zapowiedzią Daniel chciał mnie gdzieś "porwać". Zostawiłam swoje instrumenty u niego, a sama poszłam się przebrać i nieco ogarnąć.

  

Akurat gdy kończyłam rozczesywanie włosów do środka mojego pokoju wszedł Daniel.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

Wzdrygnęłam się na samą myśl o tych zajęciach.
- robisz sobie wolne, źle się poczułeś - powiedziałam z kamiennym wyrazem twarzy - ja też nie pójdę.
Wydawało mi się, że chciał zaprotestować, jednak szybko zamknęłam go pocałunkiem. Nie mówił już nic więcej, jedynie lekko się uśmiechnął.
- to co dzisiaj robimy? - zapytałam z ciepłym uśmiechem wymalowanym na twarzy.
- hm... - zamyślił się głęboko - widziałem w twoim pokoju gitarę...
- ja w twoim też - przerwałam mu.
- i wiolonczelę...
- i ten zasłonięty przed światem fortepian również.
- no to pograjmy, a później porwę cię gdzieś - pocałował mnie w czubek nosa, na co ja zaśmiałam się głośno.
- to może ja przyniosę swoje dzieci do ciebie, bo z przemieszczeniem fortepianu może być ciężko - zaśmiałam się znikając za drzwiami swojego pokoju.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

Wokół panował całkowity mrok, a jedynym co widziałam była twarz chłopaka. Gdy już założył prezerwatywę nachylił się nade mną, składając delikatne pocałunki na mojej szyi i ustach. Po chwili ostrożnie we mnie wszedł, a ja zajęczałam cicho. Poczułam delikatny, piekący ból, który minął po jakimś czasie. Czułam się tak dziwnie wypełniona od środka, co jednocześnie było niezwykle przyjemne. Daniel zaczął powoli poruszać się we mnie w przód i w tył, a ja łapiąc jego rytm zaczynałam coraz bardziej jęczeć. Gdy już oby dwoje osiągnęliśmy spełnienie zasnęliśmy nawzajem w siebie wtuleni.


*.  *.  *.  *.  *

Powoli uchyliłam powieki, przeciągając się lekko.
- dzień dobry - szepnął mi do ucha Daniel. Dopiero teraz przypomniałam sobie, co się wczoraj wydarzyło.
Tak, bardzo dużo się wydarzyło.
- a hej - uśmiechnęłam się lekko przecierając wciąż zaspane oczy. Weekend się skończył i oby dwoje musieliśmy iść na lekcje.
- jak się spało? - zapytał, odgarniając włosy z mojej twarzy i składając czuły pocałunek na linii mojej szczęki.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

- ja ciebie też - odparłam i poczułam, jak moje serce zaczyna szybciej bić. Zarzuciłam swoje ręce na szyję chłopaka wypijając się w jego miękkie usta. Daniel chwycił mnie w talii i przysunął mnie na swoje kolana, a ja korzystając z okazji oplotłam go nogami. Teraz to on całował mnie z coraz to większą łapczywością i namiętnością, a ja nagle sobie o czymś przypomniałam.
- jest już późno, nauczyciele nie sprawdzają czy jesteśmy w swoich pokojach? - zapytałam między jego pocałunkami.
- nigdy tutaj nie przychodzą, bo jest im za daleko. Poza tym nie mają obaw, wiedzą, że jestem grzecznym chłopcem... - wymruczał schodząc pocałunkami na moją szyję. Delikatnie muskał ustami moją skórę, by w końcu zostawić na niej lekką malinkę. Ledwo udało mi się stłumić krzyk, ale mimo wszytko z mojego gardła wydobył się głośny pomruk.
- nie zdajesz sobie sprawy, jak bardzo mnie pociągasz - szepnął, a jego dłonie wylądowały na moich pośladkach. Zachichotałam lekko całując jego obojczyk.
- i co z tym zrobimy? - zapytałam wpatrując się w te jego obłędne czekoladowe oczy.
- chcesz ze mną być? - zapytał z nutką powagi w głosie.
Czy chcę z nim być? A co to w ogóle za pytanie?
- chcę tego najbardziej na świecie - chwyciłam delikatnie w zęby jego dolną wargę, po czym pociągnęłam ją lekko uśmiechając się przy tym szeroko.
Daniel przysunął mnie jeszcze bliżej siebie, po czym jego dłonie znalazły się pod moją bluzką. Uderzyła we mnie kolejna fala gorąca, gdy tylko moja bluzka znalazła się gdzieś w kącie pokoju. Chłopak odpiął zapięcie mojego stanika, składając na prawej piersi czuły pocałunek. Idąc w jego ślady jednym zwinnym ruchem pozbawiłam go koszulki, następnie przejechałam palcami zaraz nad zakończeniem jego spodni.

Daniel? x3

Od Alexis CD Daniel

Tego kompletnie się nie spodziewałam.
Daniel zbliżył się do mnie, delikatnie pogłaskał mój policzek swoją zdrową ręką. Czułam jak głęboko patrzał w moje oczy, a moje serce gwałtownie przyspieszyło. Przysunął się jeszcze odrobinę, po czym musnął swoimi wargami moje usta. Bez wahania odwzajemniła gest, a chłopak po chwili pogłębił pocałunek. Jego zdrową ręką przeniosła się na moją talię i powoli wędrowała niżej, na biodro.
Natychmiast to przerwałam i odsunęłam się z uśmiechem.
- trzeba to opatrzyć bo się wykrwawisz - czułam jak pieką mnie policzki. Było mi tak cholernie gorąco...
Podeszłam do szafki i drżącymi rękami wyciągnęłam z niej apteczkę. Wróciłam do chłopaka i mu ją podałam.
- a... Nie lepiej jechać z tym do lekarza? - zasugerowałam. Nawet nie przyszła mi na myśl pielęgniarka, która była totalną jędzą i nie wiem kto ją tutaj zatrudnił.
- dzięki... To może wpadniesz do mnie później? - zapytał niepewnie. Chyba obawiał się mojej reakcji, zupełnie niepotrzebnie. Sama bym go pocałowała prędzej czy później.
Daniel wyszedł cicho zamykając za sobą drzwi. Przedtem oczywiście zlustrował mnie kilka razy wzrokiem.
Całkiem zapomniałam o tym, że moje gołe ciało zasłaniał jedynie krótki ręcznik.
Ech... Może ten pocałunek to był po prostu impuls? Na pewno. Przecież nie miałabym szans u takiego chłopaka.
Ale jeżeli mnie zaprosił, to postanowiłam zrobić na nim jeszcze większe wrażenie.
Najpierw dokładnie rozczesałam i ułożyłam włosy, które wyjątkowo ze mną współpracowały. Ubrałam swoją czarną, obcisłą, to odsłaniającą brzuch bluzkę na ramiączkach oraz czarne, obcisłe biodrówki. Na nogi wsunęłam moje ulubione czarne buty na słupku, przez co byłam nieco wyższa niż normalnie. Starannie pomalowałam rzęsy, zrobiłam kocią kreskę eyelinerem a usta podkreśliłam moją ulubioną pomadką. Prawie zapomniałabym o swoich perfumach, którymi popsikałam się zaraz przed wyjściem. Ostatni raz spojrzałam w lustro - było idealnie.

Daniel? <3

Od Alexis CD Daniel

No i fajnie. W niektórych chwilach nie mogłam znieść tego, że byłam czarownicą. Teraz właśnie trwała jedna z tych chwil. Wstałam z krzesła i ruszyłam w stronę windy, tym samym rzucając ostatnie spojrzenie na podążającego za dyrektorem i innymi wampirami Daniela. Mogłabym iść tam w charakterze świadka, bo przecież on był cały czas ze mną i byłam przekonana, że to zabójstwo nie było jego sprawką. Postanowiłam, że gdy tylko wróci do pokoju pójdę go odwiedzić.

Że też do tej pory w jego towarzystwie nie obawiałam się o swoje życie. Nawet, jeżeli zabicie mnie groziłoby bardzo surową karą, wampiry kierowały się instynktem i mało kto potrafił nad nim zapanować. 

Uświadamiając sobie, że nie brałam jeszcze dzisiaj prysznica zrzuciłam z siebie ubrania i weszłam do łazienki. Szczelnie zamknęłam kabinę po czym puściłam gorącą wodę. Jej strumienie delikatnie muskały moje ciało pozostawiając po sobie przyjemne uczucie ciepła. 

Nałożyłam na włosy trochę szamponu i zaczęłam masować skórę głowy. Uwielbiałam brać prysznic, dawał uczucie oczyszczenia i świeżości, a co najważniejsze pozwalał zapomnieć o wszystkich problemach, o całym świecie.

Owinęłam się ręcznikiem i wróciłam do pokoju, by założyć jakąś piżamę.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

- a nie myślałeś, że mógłby to być ktoś z naszych? - te słowa z trudem opuściły moje usta. 

- nie sądzę... Wiesz przecież, ci by to dla nich oznaczało. 

No tak, w mieście musiał pojawić się nowy wampir. To oznaczało niebezpieczeństwo, zwłaszcza dla niedoświadczonych czarownic które były łatwym celem. Teraz dopiero zaczynały się prawdziwe kłopoty. 

Nareszcie ruszyliśmy. Kilkanaście metrów przed nami zobaczyłam odciągnięty na bok, rozbity samochód. Na jego brodzie były solidne wgniecenia dokładnie tak, jakby ktoś chwycił pojazd w łapy, podniósł i zgniótł. Na ziemi były jeszcze minimalne ślady krwi.

- myślisz, że dyrektor już wie? 

- nie wiem, ale i tak i tak będzie trzeba mu powiedzieć.

*.  *.  *.  *.  *

Gdy tylko dojechaliśmy do akademii udaliśmy się do gabinetu dyrektora. Okazało się, że nie wiedział nic o zajściu z udziałem najprawdopodobniej obcego wampira.

- kiedy to się stało?

- jakąś godzinę temu - odpowiedział Daniel z kamiennym wyrazem twarzy. 

- dobrze, za godzinę odbędzie się apel. Możecie iść.

Wyszliśmy na korytarz w milczeniu. Oby dwoje zastanawialiśmy się, kto był sprawcą zabójstwa tej młodej dziewczyny. W końcu norozeszliśmy się do swoich pokoi.

Zmęczona położyłam się na łóżku. A co, jeżeli on mnie dopadnie? Dopiero uczyłam się kontrolowania swojej mocy, potrafiłam jedynie podnosić lekkie przedmioty, kontrolować średniej wielkości płomienie oraz regenerować lekkie zadrapania. Doskonale wiedziałam, że stanowiłam łatwy cel, a krew czarownic bardzo wampirom smakowała.

Nie byłoby dużej tragedii, gdyby moja krew nie była aż tak słodka.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

Nie wspominałam już o tym wypadku, chociaż nie ukrywałam, że byłam ciekawa co tak naprawdę się stało. Zatrzymałam Another zaraz przy brzegu zeskakując z jej grzbietu. Usiadłam na jednej z kłód, wpatrując się w gładką taflę wody. Powietrze było niewzruszone, a do tego było duszno.
- będzie burza - stwierdziłam unosząc głowę.
- lepiej wracajmy - powiedział Daniel wskazując na zbliżające się ciemne chmury.
Zwinnie wślizgnęłam się na grzbiet klaczy, po czym razem z chłopakiem pokłusowaliśmy leśną ścieżką w stronę stadniny.
- będzie słabo, jeżeli nie zdążymy - powiedziałam z nutką rozbawienia w głosie. Co prawda uwielbiałam deszcz i nie rozpuściła bym się od niego, ale obawiałam się nieco o mój sprzęt.


*.  *.  *.  *.  *


Gdy tylko wsiedliśmy do samochodu lunęło jak z cebra. Krople deszczu z głośnym bębnieniem odbijały się od przedniej szyby, żadne z nas się nie odzywało.
- uwielbiam deszcz - powiedziałam opierając głowę o szybę - nigdy się przed nie chowałam - moje usta rozciągnęły się w uśmiechu.
- nigdy ale to nigdy? - chłopak spojrzał na mnie uważnie.
- jeżeli się kocha deszcz, to dlaczego miałoby się przed nim uciekać? - odwróciłam głowę spoglądając w jego czekoladowe oczy.
- można nabawić się choroby - zabawnie uniósł swoją prawą brew.
- to się trzeba hartować - puściłam do niego oczko.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

Czym prędzej odwróciłam wzrok na szyję Another i zaczęłam bawić się jej bujną grzywą.
- może być - odparłam uśmiechając się pod nosem. Zebrałam wodze łydkami zachęcając klacz do ruchu, a po krótkiej chwili dołączył do mnie Daniel.
Przyjrzałam się łąkami rozciągającymi się wokół, gdy tylko do głowy wpadł mi pewien pomysł.
- co powiesz na wyścig? - zapytałam z chytrym uśmieszkiem.
- no dobra - spojrzał na mnie mrużąc oczy.
Wspólnie wybraliśmy start i ustawiliśmy się tam. Na sygnał Daniela popędziliśmy konie do szybkiego galopu. Trasa ciągnęła się przez pola, skręcała w las po czym wychodziła po drugiej stronie na kolejnych polach.
Moja klacz wesoło parskała, gdy wyprzedzała ogiera Daniela. Przed samą jednak metą role się odwróciły i to on wygrał.
- dawałam ci fory - zaczęłam się z nim drażnić.
- taa, na pewno - zaśmiał się.
- na torze z przeszkodami byśmy wygrały - pochyliłam się by poklepać Another po zlanej potem szyi.
- w to nie wątpię - gdy to powiedział zauważyłam, że spochmurniał. Czyżby miał ze skokami jakieś złe wspomnienia?
Postanowiłam zmienić temat.
- to którędy nad to jezioro? - zapytałam rozglądając się wokół.
- musimy wjechać w las i jechać przez jakiś czas prosto - odpowiedział wpatrując się w wysokie konary kołyszących się na wietrze drzew.

*   *   *

Gdy byliśmy już na miejscu niemal od razu zeskoczyłam z grzbietu Another. Owszem, uwielbiałam siedzieć na końskim grzbiecie, ale miło było poczuć od czasu do czasu grunt pod stopami. Widząc znajdujący się nieopodal potężny, przewrócony konar drzewa zdecydowałam się przywiązać do niego klacz. Z głębokiej kieszeni bluzy wyciągnęłam kantar, który zawsze miałam przy sobie na wszelki wypadek. Ściągnęłam ogłowie Another i zastąpiłam je jaskrawo zielonym przedmiotem, doczepiając do niego uwiąz i przywiązując zwierzę węzłem bezpiecznym do ów konaru. Poluźniłam również popręg tak, aby nie wywierał zbytniego nacisku a jednocześnie nie zsuwał się z grzbietu konia. Poklepałam klacz po szyi i ruszyłam w stronę tafli jeziora, zatrzymując się w miejscu stykania się wody z ziemią. Przygryzłam dolną wargę, głęboko się nad czymś zastanawiając.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

On nic nie wiedział. Nie wiedział, że wszystko widziałam i omal nie zdemolowałam całej sali.
Może to i lepiej...
- tak, chętnie - zmusiłam się do uśmiechu. Nie chciałam, żeby dowiedział się że dyrektor wszystko mi pokazał. A tym bardziej, że w taki sposób na to zareagowałam i dzisiaj wieczorem będę miała.na ten temat rozmowę. Nie chciałam jeszcze bardziej go dobijać.
Zakluczyłam swój pokój na klucz i ruszyłam z chłopakiem w stronę parkingu. Gdy zobaczyłam jego samochód opadła mi szczęka. Wiedzialam, że jest bogaty, nie sądziłam jednak, że aż do tego stopnia...
Obszedł samochód i otworzył mi drzwi od strony pasażera. Posłałam w jego stronę ciepły uśmiech po czym usadowiłam się na jednym z tych niezwykle wygodnych siedzeń. Musiałam się jeszcze zastanowić, którego konia zabrać na przejażdżkę. Expresso był dość płochliwym koniem, a dzisiaj nie miałam nastroju do pokazowych upadków, do których miałam wrodzony talent. Zdecydowałam więc, że dosiądę Another.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

Nie mogłam uwierzyć w to, co widziałam. Byłam wstrząśnięta i nie potrafiłam wydusić z siebie ani słowa, najchętniej rozwaliła bym wszystko, uwolniła Daniela od tego cholernego urządzenia...
Raz
Dwa
Po trzech sekundach światło zgasło, a puste krzesła zostały zmiażdżone o ścianę. Moje oczy przybrały fioletowy, błyszczący odcień, a ja poczułam się potężniejsza niż kiedykolwiek wcześniej. Wiedziałam, że mogłabym dosłownie wszystko tutaj zrównać z ziemią, jednak się powstrzymałam.
Dyrektor wyszarpnął słuchawkę z mojego ucha i potrząsnął mną wybudzając mnie , pewnego rodzaju transu. Moje tęczówki ponownie przybrały czarną, głęboką barwę.
- Alexis, chyba będziemy musieli porozmawiać. - oznajmił surowym tonem, a ja na tą chwilę miałam jego słowa głęboko gdzieś. Z moich oczu wypłynęło kilka dużych, przeźroczystych łez. Odwróciłam się na pięcie i czym prędzej ruszyłam w kierunku windy, nie mając ochoty oglądać tego wszystkiego.
Zatrzasnęłam się w swoim pokoju i nie raczyłam wychodzić z niego przez kolejne pięć godzin. Nie chciałam po tym wszystkim patrzeć mu w oczy, wiedząc, co musiał przeżywać... To mnie przerastało.
No właśnie. Mnie też czekały zajęcia, a nie miałam zielonego pojęcia jak miały one wyglądać. Może będzie podobnie jak z wampirami? Będą wystawiać na próbę moje uczucia przy okazji niszcząc mi psychikę?
Z zamyśleń wyrwało mnie pukanie do drzwi.

Daniel?

Od Alexis CD Daniel

Odwróciłam się w stronę chłopaka gdy ten zaproponował, że przyniesie nam śniadanie. Dopiero teraz miałam okazję dokładnie mu się przyjrzeć, ponieważ był bez koszulki. Co jak co, ale jego sześciopak wyglądał genialnie. To dlatego było mi tak wygodnie... Chciałabym zasypiać w ten sposób codziennie. I tak samo się budzić.
- no dobrze - uśmiechnęłam się lekko po czym z trudem odwróciłam wzrok. Mrrał. Miałam szczęście, że od wczoraj mieszkałam tak blisko Daniela. Takiego jak on zapewne nie widziały jeszcze mury akademii.
Weszłam do łazienki i zamknęłam za sobą drzwi. Spojrzałam w lustro i przeraziłam się własnego odbicia. Odstające na wszystkie strony włosy, blada twarz, zaspane, rozmarzone oczy... Krótko mówiąc na tą chwilę wyglądałam jak dziecko. Na szczęście w każdej łazience w tej akademii był komplet podstawowych przedmiotów do pielęgnacji zarówno dla dziewczyn jak i chłopaków. Chwyciłam damski żel pod prysznic po czym rozebrałam się i weszłam do kabiny. Letnia woda strumieniem spływała po moim ciele pozostawiając po sobie przyjemne, orzeźwiające uczucie. Gdy już się umyłam i dokładnie opłukałam z piany wyszłam spod prysznica i owinęłam się jednym z czystych ręczników które znalazłam w szafce. Ściągnęłam wcześniej zaciśniętą na włosach gumkę, a te falą spłynęły po moich plecach.
Spryskałam się jeszcze dezodorantem, po czym ponownie wskoczyłam w moją "piżamę".
Ponownie wchodząc do pokoju przywitał mnie przyjemny zapach kawy i czegoś, czego nie potrafiłam do końca opisać. Spojrzałam z zaciekawieniem na Daniela, który wciąż był bez koszulki i wyglądał przy tym tak strasznie seksownie.

Daniel? To jest tak drętwe, że aż mi wstyd xd

Od Alexis CD Daniel

- nie tylko ty - szepnęłam wpatrując się w metalowe łóżko. Nagle zakrwawiona zasłona w kącie pomieszczenia poruszyła się mimo, że wewnątrz nie było żadnego przepływu powietrza.
- cholera... - wyjąkał chłopak odruchowo delikatnie odciągając mnie do tyłu. Myślałam, że serce wyskoczy mi z piersi, jeszcze nigdy się tak nie czułam.
Zza zasłony wysunęła się szaro-niebiesko-zielona ręka, a my doskonale wiedzieliśmy, że nie możemy dłużej tu zostać. Szybko opuściliśmy salę, a dzięki mocy chłopaka ponownie szczelnie ją zamknęliśmy. Krzyki i huki ucichły już w momencie, w którym otworzyliśmy wrota i już nie powróciły.
- kurwa, naprawdę się bałam - wyszeptałam drżącym głosem - wracajmy do góry.
- jestem za - odparł Daniel, po czym uruchomił latarkę w telefonie - stąd już mniej więcej pamiętam drogę.
Podążałam więc za nim aż do momentu, w którym byliśmy już bezpieczni w windzie.
Na samej górze rozeszliśmy się do swoich pokoi.
Wzięłam długi, gorący prysznic i z całej siły starałam się nie myśleć o tym co zaszło tak niedawno temu. Gdy już zakręciłam wodę owinęłam się ręcznikiem i przeszłam do swojego pokoju. Założyłam swoją najdłuższą koszulkę na ramiączkach i krótkie, wygodne dresowe spodenki. Zanurzyłam się pod kołdrą i usiłowałam usnąć, jednak słabo mi to wychodziło. Gdy tylko zamykałam oczy miałam przed sobą widok tej strasznej ręki, która chwytała mnie za gardło i dusiła. Koniec końców postanowiłam sprawdzić, czy Daniel zasnął. Wygramoliłam się z łóżka po czym niemal bezszelestnie wyszłam na korytarz. Nacisnęłam na klamkę zerkając do środka. W całym pokoju panowała ciemność tak intensywna, że nie widziałam nic.
- Daniel? - szepnęłam niezbyt oczekując odpowiedzi.
- Alex? Nie śpisz? - chłopak odpowiedział. A jednak nie spał... Ulżyło mi.
- nie mogę zasnąć - wymamrotałam wchodząc do środka i zamykając za sobą drzwi.
Usłyszałam jak Daniel wstał i ruszył w moim kierunku. Delikatnie złapał mnie za rękę i poprowadził do swojego łóżka, na którym oby dwoje usiedliśmy.
- kto by pomyślał, że już pierwszego dnia przeżyję coś takiego - zaśmiałam się krótko. Wtedy na swojej talii poczułam dotyk chłopaka, który przyciągnął mnie do siebie.
- możesz spać u mnie - szepnął tak cicho, że ledwo go usłyszałam.
- nie będziesz miał nic przeciwko?
- sam nie mogłem spać, a we dwójkę zawsze raźniej - czułam, że właśnie w tym momencie kąciki jego ust uniosły się w lekkim uśmiechu.
Oparłam swoją głowę w zagłębieniu jego szyi i westchnęłam cicho, wciągając jedyny w swoim rodzaju zapach jego perfum. W końcu jednak poczułam, jak robię się coraz bardziej senna. Położyłam się i niepewnie owinęłam się kołdrą, przypominając sobie o moich nieco zbyt krótkich spodenkach. Chwilę później dołączył do mnie Daniel. Przysunął się do mnie blisko, przypadkiem ręką muskając górną część mojego uda, zaraz pod pośladkiem, jednak nie przeszkadzało mi to. Moje powieki stały się ciężkie, nie powstrzymywałam się już przed snem, nie widziałam już tej okropnej sali i ręki wyłaniającej się zza zasłony. Mimowolnie odwróciłam się przodem do chłopaka, kładąc swoją głowę w zagłębieniu jego szyi. Nie spodziewałam się tego, że odwzajemni mój gest, a ten tymczasem objął mnie w talii i przyciągnął do siebie.

Daniel?

Od Alexis Cd Daniel

Wzdrygnęłam się zaciskając oczy. No nieźle, czyżby w papierach podana była błędna godzina?
- Myślisz o tym samym co ja? - szepnęłam nie otwierając oczu. Słyszałam, jak serce chłopaka gwałtownie przyspieszyło.
- Wydaje mi się, że tak. Podano błędną godzinę. - odparł. Przytaknęłam mu.
Zaczęłam przeszukiwać kieszenie w poszukiwaniu mapy, jednak nie znalazłam jej.
- Cholera.
- Co jest?
- Zgubiłam mapę.
Daniel wypuścił mnie z objęć i zaczął gorączkowo przeszukiwać plecak, kieszenie swojej bluzy i spodni.
- Przecież tu była... - zdenerwował się. - Jeszcze przed chwilą...
Koniec jego wypowiedzi zagłuszyły kolejne huki i przeraźliwe jęki. Teraz naprawdę zaczynałam się bać.
- ..... - zaklął - musimy albo tam wejść, albo...
- Zostajemy - odparłam stanowczo - teraz już nie mamy odwrotu.
Robiąc kilka kroków w tył potknęłam się o coś i poleciałam wprost na ścianę, tym samym opuszczając bezpieczną smugę światła. Nie wiedziałam po co się odsunęłam, to było coś w rodzaju... odruchu?
Upadek zamortyzowały liczne pajęczyny, nie odczuwałam bólu w żadnej części mojego ciała więc raczej nic mi się nie stało.
- Alex? - usłyszałam zaniepokojony głos Daniela. Mojej uwadze nie umknął fakt, że smuga światła była dalej niż poprzednio.
- Tu jestem!
Chłopak musiał usłyszeć skąd dobiega mój głos, gdyż skierował smugę światła prosto na mnie.
- Nic ci nie jest?
- Nie, potknęłam się... - zamilkłam. Pod moimi nogami leżała stara szkatułka. - O to.
Przyciągnęłam nogi do siebie i chwyciłam ów przedmiot, przyglądając mu się dokładnie. Była ona cała obita czarną skórą, a srebrny zatrzask był w kształcie czaszki.
- otwieramy - oznajmił Daniel kucając naprzeciwko mnie.
Delikatnie przekręciłam srebrzystą czaszkę, po czym szkatułka sama otworzyła się. Z jej środka wydobyły się przerażające odgłosy, krzyki, błagania, uderzenia... czym prędzej zatrzasnęłam ją i odruchowo rzuciłam kilka metrów dalej.
- to było straszne - szepnęłam z kamiennym wyrazem twarzy.
Chłopak pomógł mi wstać, po czym ponownie rozpoczęliśmy poszukiwania danych drzwi. W tych ciemnościach Daniel wyglądał jeszcze przystojniej i pomyśleć, że jeszcze chwilę temu przytulałam się do niego.
Kolejny krzyk - już głośniejszy sprawił, że schowałam swoją głowę w klatce piersiowej chłopaka. Będę musiała jakoś powstrzymywać te odruchy, bo weźmie mnie za jakąś chorą psychicznie.

Daniel? ;3

Od Alexis Cd Daniel

- Powiem ci, że mnie zaintrygowałeś tą historią. Też bym to chętnie sprawdziła... - obdarzyłam go przenikliwym spojrzeniem - lubię zagadki.
- tylko trzeba by było sprawdzić o której godzinie została zamordowana, będzie trzeba tego poszukać w biurze dyrektora.
- idziemy? - zapytałam niemal od razu - miał wrócić późno, na pewno jeszcze go nie ma. Albo już śpi.
Daniel zamyślił się głęboko, przy okazji schodząc z drabiny.
- no dobra, ale musimy zrobić to dyskretnie - ściszył głos dokładnie tak, jakby ściany mojego pokoju miały uszy.
Wyszliśmy z mojego pokoju zjeżdżając windą kilkanaście pięter w dół, gdzie mieściło się biuro dyrektora.
Chłopak energicznie zapukał w drzwi, nikt jednak nie odpowiedział. Bez wahania weszliśmy do środka i zabraliśmy się do przeszukiwania ogromnych szaf pełnych papierów.
- w jakich latach tu była? - zapytałam natrafiając na jakiś trop.
- koniec lat 70 poprzedniego wieku, bynajmniej tak mi opowiadano - odparł.
Gorączkowo przeszukiwaliśmy wszystkie szafy obawiając się szybszego powrotu dyrektora.
- stanę na warcie i w razie czego odwrócę jego uwagę - powiedziałam wychodząc na zewnątrz i dokładnie zamykając za sobą drzwi. Na szczęście na korytarzu nie było żadnej żywej duszy, a z zewnątrz nie dochodziły żadne odgłosy. Kolejne dziesięć minut czekałam w napięciu na jakąś informację od mojego towarzysza i koniec końców się doczekałam.
- mam! - ze środka biura dobiegł do mnie nieco przytłumiony głos Daniela.
Chwilę później chłopak wyszedł z pomieszczenia z niedużym plikiem nieco zniszczonych kartek.
- chodźmy - ruszyłam w stronę windy przy której wcisnęłam odpowiedni guzik. Nie musieliśmy długo czekać na jej przyjazd, ponieważ nikogo akurat w środku nie było.

Będąc już na górze poszliśmy do mojego pokoju, ponieważ okazało się, że mam podwójne zamki i nikt na pewno nie dostanie się do środka. Tam usiedliśmy na moim łóżku i zaczęliśmy przeglądać plik papierów jedna kartka za drugą.
- Mam datę śmierci - ledwo powstrzymałam się przed radosnym piskiem, a przecież była to poważna sprawa. Chłopak przysunął się bliżej ( bliżej blisko za blisko ) po czym zerknął na trzymaną przeze mnie kartkę.
- To dzisiaj... to znaczy jutro o drugiej w nocy - stwierdził ze zdziwieniem.
Wpatrywałam się w tą datę jak nawiedzona, że też akurat dzisiaj w datę mojego przyjazdu tutaj. Gdyby coś się stało moja magia niewiele by nam pomogła chyba, że zrobiłabym coś pod wpływem impulsu jak to robiłam do tej pory.

Daniel? Całą akcję bierzesz ty x3

Od Alexis Cd Daniel

- Prosimy o zapięcie pasów, podchodzimy do lądowania.
Ten cholerny głos rozbrzmiewający w głośnikach zakłócił moją drzemkę. No... nie wiem, czy można drzemką nazwać prawie dziesięć godzin snu, ale już mniejsza o to. Zabluźniłam cicho pod nosem i posłusznie przypięłam się pasami bezpieczeństwa. Mój wzrok powędrował za okno i pierwszym co przykuło moją uwagę był fakt, że wszędzie było niezwykle pochmurno. Nie to samo co w ciepłym, pełnym życia Chicago. Najchętniej zaraz po opuszczeniu samolotu wykupiłabym bilet powrotny, nie zważając już nawet na te kolejne dwanaście godzin udręki.
Samolot po kołowaniu gładko wylądował na pasie startowym, a gdy tylko się zatrzymał pasażerowie zaczęli klaskać. Woda z sokiem wiśniowym po drugiej stronie samolotu zgniotła się mocno, rozchlapując napój na kobietę o bardzo gburowatym wyrazie twarzy. Mimowolnie zaśmiałam się głośno, a ona spojrzała na mnie jak na jakąś nawiedzoną.
No tak, mam specyficzny śmiech.
Opuściłam samolot i odebrałam swoje bagaże, teraz wystarczyło tylko zamówić taksówkę pod wskazany adres. Wyciągnęłam więc telefon i niezwłocznie wybrałam odpowiedni numer.
- Dzień dobry, w czym mogę pomóc?
- Chciałabym zamówić taksówkę na... - odwróciłam się, by odczytać nazwę lotniska - lotnisko Keane.
- Oczywiście, taksówka będzie na miejscu za około dziesięć minut. Przyjemnej podróży!
Rozłączyłam się bez zbędnego owijania w bawełnę. Co do lotniska... dość specyficzna nazwa.
Nagle na mój nos skapnęła kropla wody. Uniosłam głowę i spojrzałam w niebo, i dokładnie w tej samej chwili poczułam się tak, jakby wylała się na mnie tona wody. I wciąż jej przybywało. Na ulicach nie było już nikogo, tylko ja stałam jak kamienny posąg niczego się nie spodziewając.
Popędziłam w stronę najbliższego przystanku autobusowego i dokładnie schowałam się pod zadaszeniem. Ech, co za pechowy dzień.
A taksówka pojawiła się pół godziny później.

*   *   *   *   *   *   *

Przekroczyłam bramę, za którą znajdował się potężny gmach akademii. Smukłe wieże wznosiły się wysoko ku górze, a ja zastanawiałam się, czy ktokolwiek miałby odwagę tam wejść. Na samym środku znajdował się a la staw, a dojście do pałacu akademii umożliwiały umieszczone z dwóch stron potężne mosty. Dokładnie tak, jakbym znalazła się na planie jakiegoś horroru.
Moje życie wywróciło się do góry nogami, gdy tylko odkryłam swoją moc. Na początku była słaba i udawało mi się nad nią panować, z wiekiem było jednak coraz gorzej. W końcu postanowiłam przyznać się rodzicom, a ci niezwłocznie wysłali mnie tutaj. Na drugi koniec świata.
Pociągnęłam za potężne wrota, a te uchyliły się z głośnym skrzypieniem. Żadnych odgłosów oprócz kropel wody ściekających z moich włosów i rozchlapujących się o gładką, ciemną posadzkę. Rozejrzałam się wokół w poszukiwaniu biura lub czegoś w tym rodzaju, jednak jedyną żywą duszą jaką dostrzegłam był akurat schodzący po schodach na dół chłopak.

Daniel?

Alexis Ferrars

Godność: Alexis Ferrars

Wiek: 17 lat

Urodziny: 1 listopada. Cóż za zbieg okoliczności, nieprawdaż?

Pochodzenie: Chicago, USA

Rasa: czarodziejka

Płeć: Kobieta

Orientacja: Heteroseksualna
Pokój: 30

Głos: Haley - Renegades ( cover )

Motto: "Piekło jest puste, wszystkie diabły są tu"

Aparycja: Niewinna twarzyczka dziewczyny tworzy doskonałą maskę dla jej wybuchowego charakteru. Delikatne rysy twarzy, duże, czarne oczy skrywające się za długą zasłoną równie ciemnych rzęs, pełne, ciemne usta i uwydatnione kości policzkowe... jak tu się nie rozmarzyć? Wydawać by się mogło, że Alexis jest równie niewinną dziewczyną na jaką wygląda, wszystko jednak zmienia się gdy spojrzymy na chociażby jej styl. Krótkie, odsłaniające idealnie płaski brzuch bluzki, skórzane kurtki, podziurawione rurki i wysokie buty to tylko kilka z tych wszystkich elementów, którymi zwraca na siebie uwagę innych. Jedwabiste, lśniące fale fioletowych, jaśniejących ku dołowi włosów spływają na jej ramiona i plecy. Jak przystało na prawdziwie diabelski styl nigdy ich nie związuje. Nie należy do osób wysokich, jednak jej 160 centymetrów wzrostu jak na razie w niczym jej nie przeszkadza.

Charakter: Jak przystało na czarownicę Alexis jest naprawdę wredną i upartą osóbką. Nie boi się mówić tego co myśli i na każdym kroku jest szczera do bólu, może dlatego posiada tylko garstkę znajomych. Chętnie pyskuje, a jej język wręcz przesiąka ironią i sarkazmem. Trzyma się stwierdzenia, że zasady są po to, aby je łamać. Na co dzień tryska energią i czasami trudno za nią nadążyć, wiecznie jest w ruchu przez co nie można nazwać jej leniem. Uwielbia śmiać się, żartować i robić innym na złość, często zachowuje się dziecinnie. Nie radzę wyprowadzać jej z równowagi - Alexis należy do osób wybuchowych i gwałtownych. Co ciekawe, gdy będzie zdenerwowana do granic możliwości, z jej oczu po policzkach zaczną spływać strumienie łez. Oczywiście nie jest to objaw rozpaczy, a wściekłości w najczystszej postaci. Jeżeli jesteś w potrzebie wiedz, że ta dziewczyna chętnie ci pomoże. Nie potrafi przejść obojętnie obok cudzego cierpienia nawet, jeżeli byłbyś jej największym wrogiem. Ludzie, którzy dobrze ją znają mówią, że obdarzona jest szlachetnym sercem, ile jest w tym jednak prawdy? Nie można zaprzeczyć, że dziewczyna emanuje pewnością siebie, walecznością i odwagą, posiada jednak swoje sekrety, o których nie wie nikt. 

Partner: wciąż czeka na tego jedynego

Rodzina:

Megan Ferrars - matka

Tommy Ferrars - ojciec

Jace Ferrars - starszy brat

Zainteresowania: muzyka, gra na gitarze, wioloczeli i perkusji, śpiew, taniec, jazda konna, czarna magia, astrologia, astronomia, koszykówka, gimnastyka akrobatyczna, czytanie książek, pisanie, fotografia

Inne:

w jej szafie zdecydowaną większość zajmują czarne, szare i białe ubrania. z kolorów niemal całkowicie zrezygnowała

o dziwo nie boi się pająków, a nawet wręcz przeciwnie

kocha cytrynę i czekoladę

swoje umiejętności odkryła w wieku 14 lat

uwielbia palić elektroniczne papierosy, jednak nigdy nie miała w ustach tego "normalnego"

gdy mocno się zdenerwuje zaczyna płakać

nie należy do łatwych lasek

posiada kilka tatuaży oraz kolczyków

jeszcze nigdy nie miała chłopaka
zdarza jej się upić
cierpi na lekką klaustrofobię

wszyscy nazywają ją wiedźmą lub czarownicą, którą w gruncie rzeczy jest
gdy jest śpiąca zachowuje się tak, jakby coś przyćpała. Dosłownie.

Pojazd: brak, jednak po ukończeniu 18 lat planuje kupić sobie ścigacza

Zwierzę: Death

Another Chance

Expresso

Kontakt: Anonimowy gracz