Od Daniela c.d Alexis

Podszedłem powoli do niej i zmierzyłem ją wzrokiem.
- Noo, w tych butach jesteś prawie tak wysoka jak ja. - zaśmiałem się lekko, a ona uśmiechnęła się.
- To gdzie mnie porywasz? - spytała.
- Zobaczysz. - złożyłem na jej ustach krótki pocałunek i wyszliśmy z jej pokoju.
Zjechaliśmy windą na dół, miałem zamiar zabrać ją na szczyt góry. Wejście nie jest strome, bardzo łagodne a widoki z góry są cudne. Szliśmy przez las, trzymaliśmy się za ręce. Pogoda dziś dopisywała, było ciepło, ale nie upalnie. Nagle dziewczyna syknęła z bólu gwałtownie się zatrzymując. Odwróciłem się w jej stronę.
- Co się... - zacząłem, jednak widząc krew nie powiedziałem już nic więcej.
- Cholera... - mruknęła i spojrzała na swoją dłoń.
Później spojrzała na mnie i cofnęła się o krok, widząc, że się mnie najwidoczniej boi, to mnie jakby... zdeterminowało i pozwalało opanować "głód" Ściągnąłem z ramion plecak i wyciągnąłem z niego apteczkę, którą na szczęście zabrałem.
- Usiądź... - poprosiłem i sam kucnąłem. - Nie bój się mnie... - westchnąłem widząc jej wątpliwości.
Usiadła naprzeciw mnie, wyciągnąłem gaziki i wodę utlenioną. Pierw obmyłem ranę z krwi. Oczywiście ten zapach... strasznie mnie kusił, ale wiedziałem, że jeśli to zrobię znienawidzi mnie na pewno. Dlatego panowałem nad sobą. Rana nie była bardzo głęboka.
- Może piec. - ostrzegłem.
Polałem ranę wodą utlenioną i po chwili ponownie obmyłem ją gazikiem. Kolejny, świeży położyłem na niej i obwiązałem bandażem. Miałem brudne ręce od krwi, dlatego poszliśmy niedaleko do strumyczka, gdzie je sobie umyłem. Dałem radę.

Od Daniela c.d Alexis

- Pomóc ci może? - spytałem.
- Nie trzeba. - uśmiechnęła się.
Po chwili jej sprzęt, był już w moim pokoju. Zamknąłem drzwi na klucz i odsłoniłem fortepian.
- Dawno na nim nie grałem... - przyznałem przejeżdżając dłonią po instrumencie.
Wyjąłem również gitarę z pokrowca i położyłem ją przy ścianie. Psy ułożyły się w swoich legowiskach, aby nam nie przeszkadzać i zasnęły. Usiadłem na specjalnym krzesełku przy pianinie, Alexis usiadła tuż obok mnie.
- Słucham, maestro. - uśmiechnęła się.
Odwzajemniłem uśmiech i położyłem dłonie na klawiszach, musiałem sobie przypomnieć co nieco. W końcu coś zagrałem. Jednak tylko urywek pewnej piosenki.
- Wyszedłem z wprawy. - zaśmiałem się lekko.
- Skąd takie zainteresowanie muzyką? - spytała, obejmując moje ramię.
- Moja... mama zawsze chciała, żebym był sławnym muzykiem... cóż. - uśmiechnąłem się lekko. - A u ciebie?

Od Daniela c.d Alexis

- A dobrze... a tobie? - uśmiechnęła się.
- Mi również. - odwzajemniłem gest.
- Mam dzisiaj zajęcia... ty też? - westchnęła.
Skinąłem głową i również westchnąłem.
- Nie musisz się nic obawiać. W naszej akademii, czarodziejki i czarodzieje są szlachtą. A my, wampiry i wilkołaki tylko pomiotkami.
Alex spojrzała na mnie, westchnąłem. Kiedy się wyleżeliśmy, poszliśmy razem wziąć prysznic, później ona poszła do siebie się przebrać. Ubrałem się, wyszczotkowałem zęby i ogarnąłem włosy, następnie pościeliłem łóżko, uchyliłem okno i wyszedłem z psiakami na spacer, kiedy wróciłem, Alexis wychodziła ze swojego pokoju, psy poszły się do niej przywitać, później zamknąłem je w pokoju. Schodziliśmy po schodach trzymając się za ręce.
- Jakie masz zajęcia? - spytała.
- Te, których nie lubię. - westchnąłem ciężko.

Od Daniela c.d Alexis

Uśmiechnąłem się i zamruczałem lekko czując na sobie jej dotyk. Pomyślałem sobie, czy to nie dzieje się za szybko. Jednak rozwiała to po ściągnięciu ze mnie spodni i jednocześnie bokserek, rzuciła je za siebie i wpiła się w moje usta. Odwzajemniałem jej pocałunki, zsuwając jej majtki i również je gdzieś rzucając. Cieszyłem się, że w tym momencie raczej nie mam się czego wstydzić... jeśli chodzi o rozmiary. A przynajmniej taki mi się wydaje, nie wiem jakie ma wymagania. Zsunęła się na dół, jadąc dłonią po moim torsie. Pierw chwyciła moją męskość w dłoń, po krótkiej zabawie nim wzięła go do ust, a ja zamruczałem głośniej. Jej ruchy były raz wolne, raz szybsze, potrafiła mnie w pełni zadowolić. Dała znać że skończyła, całując mnie ponownie w usta. Teraz to ja zszedłem niżej niej, rozłożyła przede mną nogi, opierając je na moich barkach, zacząłem robić jej dobrze językiem, bawiąc się jej łechtaczką. Przez najbliższe pół godziny robiliśmy sobie nawzajem dobrze. Później wróciłem do poprzedniej pozycji, to znaczy byłem nad nią, opierając ręce po obu stronach jej głowy, nakładałem prezerwatywę.
- Daniel... - zaczęła.
- Tak? - spojrzałem na nią. Trochę słabo byłoby, gdyby powiedziała teraz, że jednak nie chce.
- Bo... to mój pierwszy raz. - delikatnie się zarumieniła.
Uśmiechnąłem się lekko.
- W takim razie to dla mnie zaszczyt, że będę tym pierwszym. - mrugnąłem do niej. - Będę delikatny. - wyszeptałem jej w usta.

Alex?

Od Daniela c.d Alexis

Wstałem z kanapy słysząc pukanie do drzwi, akurat skończyłem nakładać świeży opatrunek. Poszedłem otworzyć, a za drzwiami zobaczyłem oczywiście Alex, ale... wyglądała przepięknie.
- Co się tak odstroiłaś? - uśmiechnąłem się lekko, wpuszczając ją do środka.
- A co, nie podoba ci się? - również się uśmiechnęła.
- Podoba. - odparłem. - Nawet bardzo. - zamknąłem drzwi. - Chcesz coś do picia? - spytałem, kiedy usiadła na łóżku.
- Woda może być. - uśmiechnęła się.
Odwzajemniłem gest i po chwili przyniosłem nam szklanki wody. Podałem jej naczynie i usiadłem obok. Kiedy wypiła większą jego zawartość odstawiła ją na szafkę nocną i przysunęła bliżej mnie. Uśmiechnąłem się i również odłożyłem szklankę. Jeszce nieco niepewnie objąłem ją w talii i lekko potarłem nos o jej policzek, na co uśmiechnęła się. Dałem jej buziaka w policzek, a ona odwróciła głowę i pocałowała mnie w usta, odwzajemniłem pocałunek.
- Kocham cię. - wyszeptałem jej do ucha.

Od Daniela c.d Alexis

Wróciłem do pokoju, przeklinając dyrektora na wszelkie możliwe sposoby. Usiadłem na łóżku trzymając się za nadgarstek i patrząc na coraz bardziej krwawiącą dłoń. Zmarszczyłem brwi krzywiąc się z bólu. Zacząłem przeszukiwać pokój w poszukiwaniu apteczki, starając się nic nie ufajdać krwią. W końcu ją znalazłem, na początku polałem ranę wodą utlenioną, przez co cholernie szczypało a ja miałem ochotę krzyczeć z bólu. W końcu jednak trochę przestało, wyczyściłem ją wacikiem i owinąłem bandażem. Łyknąłem tabletki przeciwbólowe i położyłem się na łóżku. Zamknąłem oczy i po chwili zasnąłem.
* * *
Obudziłem się po godzinie, patrząc na swoją rękę od razu się przebudziłem. Bandaż całkowicie przesiąkł krwią a rana krwawiła dalej. Jako że nie miałem już nic w apteczce, wyszedłem z pokoju idąc do Alexis. Do pielęgniarki nie miałem zamiaru iść, nienawidzę tej kobiety, jest strasznie denerwująca. Zapukałem do jej drzwi, trzymając rękę w powietrzu. Nikt nie odpowiadał, więc lekko uchyliłem drzwi i wszedłem do środka. Przez chwilę jej nie było, jednak nagle wyszła z łazienki owinięta jedynie krótkim ręcznikiem.
- Co ty tu robisz? - spytała zaskoczona moją obecnością.
Ja tylko się na nią patrzałem, mając lekko otwarte usta. Dzięki temu ręcznikowi było idealnie widać jej smukłą i zgrabną sylwetkę, a gdyby się odwróciła zapewne byłoby widać ten jej świetny tyłek.
- Co ci się stało? - tym pytaniem przywróciła mnie na ziemię.
Zamrugałem szybko i spojrzałem na swoją dłoń.
- Dyrektor poczęstował mnie srebrem... - mruknąłem. - Masz... - spojrzałem na nią i dyskretnie zilustrowałem ponownie wzrokiem. - Masz może apteczkę? - spytałem.
- Jest w tej szafce. - wskazała na wiszącą szafkę, drugą dłonią podtrzymując ręcznik aby jej nie spadł przypadkiem. Cóż... nie narzekałbym gdyby tak się stało. Dobra, ogarnij się.
- Dzięki... - powoli ruszyłem w stronę szafki i tym samym w jej kierunku.
Będąc obok niej zatrzymałem się na chwilę i spojrzałem jej w oczy, były piękniejsze niż zwykle. Kiedy również ona podniosła wzrok i spojrzała mi w oczy, zdrową dłoń położyłem na jej policzku i lekko go pogłaskałem. Pochyliłem się lekko i po chwili złączyłem nasze usta w pocałunku.

Od Daniela c.d Alexis

Czesałem psy, próbując sobie przypomnieć, czy w najbliższym czasie widziałem jakiegoś nowego wampira. Ale... chyba nie. Kiedy skończyłem, wyrzuciłem sierść do śmietnika i musiałem zwijać się już na apel. Był on na dużej sali, usiadłem na krześle. Prawie nikogo tam jeszcze nie było, nagle obok mnie usiadła Alex. Chwilę później zeszli się wszyscy, wszedł również dyrektor.
- Nie wiem czy słyszeliście, ale na drodze, dziś została zamordowana młoda kobieta. Jest to sprawka wampira. - powiedział do mikrofonu. - Proszę aby wszystkie wampiry z akademii zgłosili się do mnie do gabinetu, przetrzepie was ostro i jeśli okaże się, że to któryś z was... - nie dokończył, tylko zabił nas wzrokiem. - Czarownice proszę, aby o zmroku zostawały w domu. - dodał już łagodniejszym tonem, uśmiechając się do nich ciepło. - Zapraszam do mnie. - powiedział i poszedł przed siebie.
- No to będzie nieźle. - westchnąłem i poszedłem za innymi wampirami i dyrektorem.
Poszliśmy do jego gabinetu, każdego brał po kolei do siebie. Byłem ostatni i nie wiedziałem, czego się spodziewać. Każdy wychodzi stamtąd przerażony. W końcu przyszła i moja kolej, wszedłem do środka i usiadłem na krześle który mi wskazali.
- A więc, co robiłeś w czasie, gdy ją zamordowano? - spytał.
- Byłem w stajni. - odparłem.
- Ktoś może to potwierdzić? - skrzyżował ręce.
- Owszem. Jest kilka osób. - wzruszyłem ramionami.
Ten się wkurzył i wbił mi nóż w dłoń. Krzyknąłem lekko z bólu, robiąc duże oczy.
- Uważaj. - powiedział jedynie i wyszedł.
Przeklnąłem i powoli wyciągnąłem sobie nóż z dłoni, krzywiąc się z bólu. Nóż był ze srebra, a więc rana tak szybko się nie zagoi.
- Pieprznięty dziadek. - prychnąłem pod nosem i z zakrwawioną, trzęsącą się dłonią wyszedłem stamtąd.

Od Daniela c.d. Alexis

Uśmiechnąłem się lekko i ponownie spojrzałem przed siebie. Przez 20 minut mieliśmy jechać drogą przez las.

Nagle przed nami utworzył się średniej długości korek. Można było dostrzec odbijające się światło syren karetki, policji. Jeden z policjantów, podchodził do każdego samochodu i rozmawiał o czymś z kierowcą, w końcu doszedł i do nas. Zapukał w szybę, otworzyłem więc ją.
- Dobry wieczór, coś się stało? - spytałem.
- Stało. - westchnął. - Młoda kobieta, nie miała więcej niż 25 lat. Dwa ślady kłów w szyi i inne rany cięte. Chciałbym prosić, abyście nie szwendali się o zmroku po lasach. - powiedział.
Spojrzałem na jego rękę, była w krwi. Prawdopodobnie w krwi ofiary. Odwróciłem szybko wzrok.
- Oczywiście. - odparłem.
- Korek zaraz się ruszy, spokojnej nocy. - powiedział i poszedł dalej, a ja zamknąłem szybę. Spojrzałem na Alex, która również spojrzała na mnie. - Chyba mamy nowego wampira w mieście... - westchnąłem.

Od Daniela c.d Alexis

Alexis przytaknęła i ruszyliśmy przed siebie. Jechaliśmy powoli, rozmawialiśmy głównie o głupotach, ale ani mi, ani jej to nie przeszkadzało. Kiedy nad jezioro, została nam dość długa prosta, zatrzymałem się a Alex spojrzała na mnie pytająco.
- Proponuje rewanż. Start tu meta nad jeziorem, czyli kawałek prosto. - zaproponowałem.
- Okej. - uśmiechnęła się i ustawiła obok mnie.
- Chętnie drugi raz wygram. - uśmiechnąłem się delikatnie.
- Nie licz na to. - zaśmiała się.
Po chwili wystartowaliśmy. Na początku, to Alex prowadziła, później jednak ją wyprzedziliśmy. Nagle przed nami pojawiło się powalone drzewo. Noir parsknął radośnie widząc ją. Dawaj Daniel, dasz radę, to tylko nieduże drzewo, żadna przeszkoda. Biegliśmy dalej, mój wzrok skupiał się na przeszkodzie. W ostatniej chwili jednak spanikowałem, zatrzymałem gwałtownie konia, jednak było za późno. Zwolnił ale i przeskoczył, jednak ja nie będąc na to gotowy wyleciałem z siodła i runąłem na ziemię. Last spokojnie wylądował a ja usiadłem.
- Nic ci nie jest? - spytała znajdując się nagle obok mnie.
- Nie... - odparłem i spojrzałem na swoją zakrwawioną dłoń. Rana była spora i otwarta, jednak jak to wampir zregenerowała się.
Last podszedł do mnie i musnął mnie przepraszająco nosem.
- Wybacz stary. - podrapałem go lekko po policzku.
Serce waliło mi jak oszalałe, wypuściłem cicho powietrze z ust starając się je uspokoić. Po chwili Alex podała mi rękę, złapałem ją i wstałem, podziękowałem i otrzepałem z piachu. Dalej prowadziliśmy juz konie, po minucie byliśmy na plaży.

Alex?

Od Daniela c.d Alexis

Zamknąłem za nią drzwi i zająłem swoje miejsce. Włożyłem kluczyk do stacyjki i odpaliłem radio, ruszyliśmy powoli z miejsca a już po 10 minutach byliśmy przy stajni. Zaparkowałem wśród innych aut i weszliśmy do środka. Pierw mijaliśmy boksy koni dziewczyny, przedstawiła mi ich a ja każdego pogłaskałem i poczęstowałem kostką cukru. Last zazdrosny wyglądał zza boksu w naszą stronę i rżał chcąc, abym to nim się zajął a nie końmi dziewczyny. Podeszliśmy do niego.
- A to jest Last Noir. - przedstawiłem go.

Koń wyciągnął z mojej kieszeni kilka kostek cukru, po czym wyciągnął psyk w stronę Alex aby go pogłaskała. Dziewczyna zrobiła to z uśmiechem. Poszliśmy po sprzęt, ona trzymała ogłowia, czapraki i owijki, a ja niosłem dla nas siodła. Położyłem go jej w specjalnym miejscu [nie jestem znawcą rzeczy w stajni xd] i poszedłem szczotkować i siodłać Noira. Po około pół godzinie wyprowadziliśmy nasze konie na zewnątrz i wsiedliśmy na ich grzbiety.
- Gdzie jedziemy? - spytała.
- Nad jezioro? - zaproponowałem bez większych emocji łapiąc za wodzę i spojrzałem na nią.

Alex?

Od Daniela c.d Alexis

W końcu zajęcia dobiegły końca. No, to teraz na kilku najbliższych nie zamierzam się pojawić. Nie sądzę, żeby to w jakiś sposób mi pomogło. Jedyne co robi, to niszczy mi humor na resztę dnia. Nie czekając na pogadankę dyrektora, kiedy pozbyłem się tych urządzeń wyszedłem stamtąd. Poszedłem prosto do swojego pokoju. Zamknąłem drzwi i poszedłem do łazienki, przemyłem zimną wodą twarz i spojrzałem na swoje odbicie w lustrze, opierając ręce o zlew. Zaczerwienione oczy nieco bardziej niż zwykle, przepełnione bólem. Westchnąłem ciężko i wyszedłem z łazienki, gasząc światło. Położyłem się na łóżko i zacząłem głaskać psy, które ułożyły się obok mnie. Dopiero po godzinie postanowiłem się ruszyć, zrobić coś żeby przestać myśleć. Zabrałem kluczyki od auta i wyszedłem z pokoju, poprzednio zapinając psy na smycze. Zamknąłem pokoju, zakluczyłem i już byłem na schodach, kiedy przypomniało mi się, że Alex też ma konia w tej samej stajni. Wróciłem się więc i zapukałem do jej drzwi.
- Hej, słyszałem, że masz konia w tej samej stajni co ja. Miałabyś może ochotę na przejażdżkę? - spytałem patrząc na nią pustymi oczami, które nie wróciły jeszcze do końca normalności.

Alex?

Od Daniela c.d Alexis

Spojrzałem na nią i uśmiechnąłem.
- Naleśniki z czekoladą, owocami i bitą śmietaną podano. - ukłoniłem się lekko.
Alex zaśmiała się cicho. Usiedliśmy do niewielkiego stolika i zaczęliśmy jeść. Nie śpieszyliśmy się, co jakiś czas o czymś rozmawialiśmy. Nagle coś mi się przypomniało.
- Co dzisiaj za dzień tygodnia? - spytałem.
- Piątek. - odparła po chwili namysłu.
- Trzeci w miesiącu? - skinęła głową a ja westchnąłem ciężko.
- Coś nie tak? - spytała lekko zdziwiona.
- Mam zajęcia, których... nie lubię. Ale nie ważne. - machnąłem lekko ręką.
Dokończyliśmy śniadanie, później Alex poszła do siebie a ja udałem się pod prysznic. Spędziłem tam trochę czasu, następnie ubrałem się i wyszedłem z psami na spacer. Po powrocie wymieniłem im wodę i wsypałem jedzenia, zabrały się za konsumowanie swojego śniadania.

* * *

Powoli dochodziła 12, czyli czas zajęć... tak strasznie nie chciałem na nie iść. Ale kolejny raz nie uda mi się wymigać. Trzeba przeżyć... wyszedłem z pokoju zamykając go na klucz i zszedłem powoli na dół. Na trzecim piętrze była Alexis z dyrektorem, oprowadzał ją.
- Na zajęcia panie Adrews. Raz dwa. Nie widziałem pana dość dawno na nich. - powiedział tym swoim tonem, który zawsze mnie denerwował.
Spiorunowałem go jedynie wzrokiem i nic nie mówiąc szedłem dalej. Dotarłem na parter, szedłem jeszcze trochę dłuugim i ciemnym korytarzem. Pchnąłem metalowe drzwi i wszedłem do środka. Był tam mężczyzna, który obsługiwał cały sprzęt i 4 innych wampirów. Mężczyzna miał lekko zdeformowaną twarz, przez pewien wypadek przez co wyglądał przerażająco i do tego ten jego wzrok i mordercze spojrzenie. W dodatku nigdy nic nie mówił. Pasowałby idealnie na psychopatycznego mordercę, gdyby kogoś w akademii zamordowano, podejrzewałbym właśnie jego. Wskazał swoją oślizgłą dłonią na krzesło, westchnąłem ciężko i usiadłem na nim. Podał mu słuchawkę, którą musiałem włożyć do ucha, na nadgarstek doczepił mi bransoletkę, która miała dwa zadania. Ogólnie na zajęciach chodziło o to, że mieliśmy panować nad swoim "głodem", bransoletka przekazywała impulsy do mózgu, dzięki czemu widziałeś zakrwawione postacie, które ocierały się o ciebie. Widziałeś ich mękę i czułeś ich krew. Intensywny i kuszący zapach krwi. Nie dość że nigdy nie przepadałam za swoją postacią to jeszcze mnie tym dobijają. A drugim obowiązkiem bransoletki jest rażenie nas prądem, kiedy połasimy się kogoś ugryźć. Po chwili znalazłem się dosłownie w rzeźni czy piekle. Dookoła mnie ludzie, ociekający krwią, bez głów, rąk, nóg... każdy wampir widział to samo, jednak miał swoją jedną, najważniejszą postać. W moim wypadku tą postacią była... moja mama. Chodziła dookoła mnie, powtarzając słabym i zachrypniętym wzrokiem "Synku, pomóż mi... synku... synku... tęsknię za tobą... synku" i tak w kółko a mnie zgniatało od środka. Nie tyle przez tą krew, przez to, że naprawdę mi jej brakowało a to pogarszało ten stan.
Dyrektor wprowadził Alex do pomieszczenia, wyjaśnił jej, co się tu odbywa i dał słuchawkę, aby mogła zobaczyć co właśnie widzimy. Siedziałem na krzesełku ze spuszczoną głową, opierając czoło o pięść.

Alex?

Od Daniela c.d Alexis

Ułożyłem się wygodnie, przykrywając lekko kołdrą, kiedy przysunęła się bliżej mnie i schowała twarz w zagłębieniu mojej szyi, przyciągnąłem ją jeszcze bliżej siebie i przytuliłem. Zamknąłem oczy i starałem teraz już zupełnie o niczym nie myśleć.
- Dobranoc. - szepnąłem po chwili, kiedy poczułem się senny.
- Dobranoc. - odparła i zdaje się, że momentalnie zasnęła.
Ja nigdy nie potrafiłem tak szybko zasnąć, choćbym nie wiem jak bardzo był zmęczony, zawsze potrzebowałem trochę czasu. Tym razem też dopiero po dziesięciu minutach zasnąłem.

* * *

Rano sam nie wiem kto z nas obudził się pierwszy. Ponieważ od momentu, kiedy otworzyłem oczy pozostałem w bezruchu. Alex również się nie ruszała więc podejrzewałem, że nadal śpi. Przetarłem jedną dłonią oczy i ziewnąłem lekko. Znam jeszcze kilka legend tego miejsca, ciekawe, czy również są prawdziwe. Co prawda jak na razie mam dość przygód, jednak później... kto wie, kto wie. W pewnym momencie Alexis się obudziła i przeciągnęła lekko.
- No hej. - uśmiechnąłem się lekko i odgarnąłem jej włosy z twarzy, chowając je za jej uchem.
- Hej. - odparła zaspana odwzajemniając gest.
Po chwili odsunęła się ode mnie siadając, zrobiłem to samo i wygramoliłem się z łóżka. Co prawda niechętnie, bo było miło i ciepło z nią tak leżeć, ale no cóż. Wyjrzałem za okno, w przeciwieństwie do wczorajszej pogody, dziś nie padało jednak nie było rewelacyjnie słonecznie czy ciepło, jednak na pewno lepiej niż wczoraj. Przeciągnąłem się lekko i spojrzałem na nią.
- Wyspałaś się? - uśmiechnąłem się i przeczesałem dłonią włosy.
- Owszem, a ty? - również się uśmiechnęła.
- Jak nigdy. - zaśmiałem się lekko.
- Mogę skorzystać z łazienki? - spytała wychodząc spod kołdry.
- Pewnie. - odparłem.
Dziewczyna wstała i ruszyła w stronę łazienki. Mój wzrok mimowolnie powędrował na jej tyłek, który swoją drogą był świetny. Zgrabny... mrr. I te krótkie spodenki, no takich widoków nie ma się na co dzień. Oby były jednak częściej...
- A ja może przyniosę nam coś na śniadanie? - zaproponowałem.
Alex odwróciła się w moją stronę i przyjrzała mi się.

Alexis?

Od Daniela c.d Alexis

Serce biło mi jak oszalałe, myślałem, że zaraz wyskoczy mi z klatki piersiowej. Również ją przytuliłem i pochyliłem lekko głowę, opierając ją delikatnie o jej głowę. Z każdą sekundą czy minutą, krzyki i huki były coraz głośniejsze i coraz częściej o sobie przypominały. Bolały mnie już uszy. Z jednej strony chciałem już stąd wyjść a z drugiej byłem bardzo ciekaw co jest za tymi pieprzonymi drzwiami. Nagle rozległ się dźwięk piły mechanicznej, towarzyszył jej płacz i krzyk. Jeszcze mocniej się przytuliliśmy, zamknąłem również mocno oczy. W sumie to cieszyłem się, że nie jestem tutaj sam.
Staliśmy tak dobre dwie godziny, momentalnie krzyki i wszystkie inne odgłosy ucichły, a nasze latarki zaczęły znów normalnie świecić. Podniosłem lekko głowę.
- Nie wierzę że to już koniec... - mruknąłem. - To na pewno był początek. - westchnąłem i spojrzałem na nią.
Również odsunęła głowę z mojej klatki piersiowej i spojrzała na mnie. Patrzałem chwilę w jej ciemne oczy, które mogłyby zlewać się z ciemnością panującą tu.
- Znajdźmy te pieprzone drzwi. - pogłaskałem ją lekko po policzku i odgarnąłem jej kosmyk włosów za ucho.
Sam właściwie nie wiem, dlaczego to zrobiłem, tak jakoś... Alexis skinęła głową i odsunęła ode mnie. Wyciągnąłem telefon.
- Trzecia. - powiedziałem i schowałem go z powrotem.
Chwyciłem jedną latarkę i złapałem ją za rękę, ruszyliśmy przed siebie. Minęła prawie godzina, w końcu znaleźliśmy się pod tymi drzwiami. Chyba, że to drugie takie same, ale nie wydaje mi się.
- Punkt kulminacyjny naszej wycieczki. - powiedziałem i chwyciłem za klamkę, zamknięte. - No tak, czego ja się spodziewałem... - westchnąłem.
Skupiłem się i dzięki wampirzej sile, udało mi się pokonać zamek i je otworzyć, trochę musiałem się jednak wysilić. Weszliśmy do środka i przymknęliśmy drzwi. Latarki znów zgasły.
- Serio... - mruknąłem.
Przejechałem dłonią po ścianie, aż nie znalazłem włącznika. O dziwo udało mi się włączyć światło, widok mnie przeraził. Na ścianach pełno krwi, na środku pomieszczenia metalowe łóżko, lampy takie, jak w salach operacyjnych. Na ziemi stare maski lekarskie i rękawiczki No i przede wszystkim PEŁNO KRWI. Co prawda już zaschnięta, ale...
- Czuję się jak w horrorze. - mruknąłem.

Alexis?

Od Daniela c.d Alexis

Zastanowiłem się chwilę, po czym schowałem wszystkie kartki do zniszczonej teczki i spojrzałem na nią.
- A więc, o pierwszej będę czekał pod twoim pokojem. - zaproponowałem. Alexis skinęła głową. - Pójdę to odnieść, do zobaczenia. - zgarnąłem teczkę i wyszedłem z jej pokoju, zamykając za sobą drzwi.
Dzięki wampirzej szybkości szybko to załatwiłem i wróciłem do pokoju. Tam pierwsze co zrobiłem, to naładowałem baterie od dwóch latarek, jedna miała być awaryjna. Do pierwszej zostało sporo czasu, dlatego przejechałem się do Last Noira. Wyczyściłem go i zabrałem go na dwu godzinny teren. Kiedy wróciliśmy wyszczotkowałem go i wyprowadziłem na wybieg. Poprosiłem Willa - stajennego aby wprowadził go do boksu o dwudziestej, miał jeszcze dwie godziny na spokojne żucie trawy. Po tym wróciłem do akademii i poszedłem do siebie. Zdrzemnąłem się jeszcze godzinę a później szukałem informacji na temat tej dziewczyny, znalazłem kilka ciekawostek.
***
Dochodziła już północ, została godzina. Denerwowałem się ale i też cieszyłem jak głupi. Zawsze lubiłem tego typu przygody. Nigdy nie zapomnę, jak z Jasperem i Sonią weszliśmy do opuszczonych bunkrów w lesie i nie mogliśmy z nich wyjść przez dwa dni bo się zgubiliśmy. Miałem wtedy 16 lat. A przed tym również pakowałem się w ciekawe "problemy". Poszedłem wziąć zimny prysznic, aby jeszcze bardziej się przebudzić, wyszedłem, ubrałem się i ogarnąłem włosy.

Wydrukowałem jeszcze mapę piwnicy akademii, ponieważ była ona naprawdę ogromna, miała wiele pomieszczeń. Wszystko spakowałem do plecaka.
***
Równo o pierwszej byłem pod pokojem Alexis, zapukałem do jej drzwi a już po chwili dziewczyna wyszła na korytarz. Nie oszukujmy się, na pewno wszyscy nie śpią jeszcze ale część na pewno. Poza tym, aż tak wielu osób nie ma w akademii.
- Gdzie jest ta winda? - spytała cicho.
- Pamiętasz co mówiłem? Jeśli się przyjrzysz, dostrzeżesz więcej niż pozostali. - powiedziałem i podałem jej latarkę. - Patrz... - podszedłem do ściany.
Położyłem na niej dłoń i zacząłem iść przed siebie, odliczając i co 3 uderzałem delikatnie palcami w ścianę. Musiałem pewnie teraz wyglądać jak debil, jednak trafiłem idealnie na to miejsce i szedłem w dobrym rytmie, dzięki czemu ściany się rozsunęły i pojawiły się drzwi od windy. - Zapraszam. - uśmiechnąłem się lekko wskazując dłonią wnętrze windy.
Alexis uśmiechnęła się lekko i weszła do środka. Wcisnąłem numer "-3", bo na -1 była spiżarnia. Było to kilkadziesiąt pięter w dół, więc trochę będziemy jechać.
- Czytałem trochę o niej. Popadła w depresję przez chłopaka, a dokładnie przez nieszczęśliwą miłość. Była biedna, chłopak, w którym się zakochała bogaty. Mimo że się kochali, jego rodzice nie zgodzili się na ich związek i wyjechali daleko. Załamała się. - powiedziałem i wyciągnąłem z plecaka plan piwnicy. - Jest naprawdę ogromna. - powiedziałem rozkładając mapę na ziemi, położyłem palec na czerwonym znaku "X", którym zaznaczyłem pomieszczenie, w którym prawdopodobnie ją zamordowano.
- Boisz się? - spytała.
- Jakbym się bał, nie szedłbym tam. - posłałem jej uśmiech. - Bardziej się denerwuje, ale jest to adrenalina, pozytywna. - wzruszyłem lekko ramionami. - A ty? Boisz się?
Alexis pokręciła jedynie przecząco głową. Nagle rozległo się "dzyyń" oznaczał on, że jesteśmy na miejscu. Drzwi się otworzyły a my za wiele nie zobaczyliśmy. Zwinąłem mapę i wyszliśmy. Podałem jej latarkę, wziąłem też dla siebie. Drzwi windy się zamknęły, a my pogrążyliśmy się w ciemności, dopóki nie włączyliśmy latarek. Wyciągnąłem telefon z kieszeni i sprawdziłem godzinę, mieliśmy dokładnie 35 minut żeby znaleźć dane pomieszczenie. Jako że mniej więcej zapamiętałem mapę, ruszyłem do przodu. Było tu strasznie wilgotno i chłodno, śmierdziało zdechlizną. No i mrocznie przede wszystkim. W rogach ścian duże pajęczyny i inne.
***
Nagle potknąłem się o coś, jednak nie przewróciłem. Przyświeciłem tam latarką i zobaczyłem kość, ludzką... zrobiłem duże oczy.
- Chyba jesteśmy blisko... - spojrzałem na nią.
Ponownie spojrzałem na telefon, jeszcze 15 minut. Ruszyliśmy dalej, bez zbędnego rozgadywania się na temat kości, która przy tym, co miało się niedługo stać była mało interesująca. Przyświeciłem na duże, metalowe i masywne drzwi. Było na nich napisane czerwoną farbą "Nie wchodzić" a może była to krew?
- Chyba jesteśmy na miejscu. - powiedziałem i spojrzałem na nią, jednak jej nie było. Zdziwiłem się mocno. - Alex? - rozglądnąłem się dookoła. - Jeśli to jakaś zabawa, bardzo słaba. - powiedziałem świecąc latarką w każdy możliwy kąt. - Nie śmieszy mnie to, wychodź!
Nadal zero odzewu, westchnąłem ciężko i spojrzałem na godzinę. Zostało 10 minut. Wywróciłem oczami i zacząłem jej szukać, mam nadzieję, że dążymy tam wejść. Wołałem ją cały czas, nagle latarka zaczęła mi przerywać.
- Nie teraz! - mruknąłem uderzając nią w dłoń. Nagle całkowicie zgasła a w tym samym momencie rozległ się przeraźliwy ryk.
Aż ja podskoczyłem a serce zaczęło mi niewyobrażalnie szybko bić. Wyciągnąłem szybko telefon, 2:00, przeklnąłem pod nosem i ruszyłem dalej, jako że nadal nie znalazłem Alex. Nagle zauważyłem jakieś światło, a po chwili plecy dziewczyny.
- Alex, gdzie ty łazisz? - zatrzymałem się.
Dziewczyna przyświeciła na mnie latarką, a ja zasłoniłem oczy dłonią bo poraziła mnie. Podbiegła do mnie i mocno do mnie przytuliła.
- Zgubiłam się. - powiedziała obejmując mnie za szyję.
- Martwiłem się o ciebie... - również ją przytuliłem. - Słyszałaś ten ryk? - spytałem po chwili
Nie zdążyła odpowiedzieć, ponownie ktoś pisnął i tym razem, towarzyszył jej głośny huk.

Alex?

Od Daniela c.d Alexis

- A nie wolałabyś może normalnej lampy? - spytałem za nią, opierając się o ścianę.
Alexis odwróciła się w moją stronę i uśmiechnęła lekko.
- Chcesz ją wyczarować? - uniosła jedną brew z lekkim rozbawieniem.
- Powiedzmy. - uśmiechnąłem się. - Daj mi tylko... kilka sekund. - mówiąc to, od razu użyłem wampirzej szybkości i zniknąłem jej z oczu, jakbym wyparował.
Tak jak powiedziałem, już kilka sekund później stałem przed drzwiami swojego pokoju z drabiną i lampą, która wcześniej należała do jej pokoju. Jak dobrze, że wiem gdzie są zapasowe klucze do każdego z pomieszczeń. Dziewczyna uśmiechnęła się, zamknęła drzwi od mojego pokoju i poszła przodem do swojego. Rozłożyłem drabinę i wszedłem na jej trzy pierwsze stopnie. Przykręciłem najpierw żarówkę.
- Podobno, wcześniej mieszkała tu wampirzyca, która nie potrafiła sobie poradzić z pragnieniem krwi. Nienawidziła światła, dlatego żeby jej bardziej nie drażnić wymontowali lampę. - powiedziałem.
Sam do końca nie wiem, czy to prawda, ale tak mi opowiadali. A ile w tym prawy... to już zupełnie inna sprawa.
- I co się z nią stało? - spytała siadając na łóżku.
- To jest jedna z legend tego miejsca. - przestałem na chwilę grzebać przy żarówce i spojrzałem na nią. - Są tu miejsca, których z pozoru nie widać. Jednak jak się przyjrzysz... zobaczysz o wiele więcej. Kto jednak ma na to czas. Jest tu piwnica. Schody do niej dawno wyburzyli, jednak prowadzi tam winda, którą ukryli, żeby wścibskie dzieciaki się tam nie kręciły. Otóż dziewczyna była niebezpieczna dla otoczenia, nikt sobie z nią nie radził, popadała w coraz bardziej skrajną depresję. Kiedy urządziła sobie rzeź w stołówce, postanowili się jej pozbyć. Środki nasenne i sprowadzili ją do piwnicy. Tam, zamordowali. I teraz jak to w legendach straszny kawałek, podobno, w dzień jej śmierci można usłyszeć krzyki będąc w piwnicy o godzinie jej morderstwa. - powiedziałem i uśmiechnąłem lekko. - Ale bez obaw, wszystko w pokoju wymienili. O lampie najwidoczniej zapomnieli. - dodałem. - Zawsze chciałem to sprawdzić, ale jeszcze nie ustaliłem kiedy dokładnie i o której... dlatego nie wiem jeszcze, ile w tym prawdy. Ale chciałbym to sprawdzić.

Alexis?

Od Alexis Cd Daniel

- Dzięki - uśmiechnęłam się lekko chwytając podane klucze.
- nie ma za co.
 Daniel chwycił moją walizkę po czym ruszyliśmy na samą górę akademii, gdzie według chłopaka znajdował się mój pokój.
- Będziemy sąsiadami - oznajmił, a na jego twarzy dostrzegłam przelotny uśmiech. Taak, miał fajny uśmiech.
W sumie to cały był fajny, ale ciii...
Daniel zatrzymał się pod czarnymi, smukłymi drzwiami z numerem 30 na samym końcu korytarza, na najwyższym piętrze gmachu.
Kto by pomyślał, że jeszcze pół godziny temu zastanawiałam się czy miałabym odwagę wejść tak wysoko.
Włożyłam jeden z kluczy do zamka i przekręciłam energicznie, następnie nacisnęłam na klamkę.
Nie powiem, zamurowało mnie.
Cały pokój był w odcieniach szarości. W najdalszym jego kącie znajdowało się duże łóżko, a nad nim wisiało pełno ramek na zdjęcia i świecące się delikatne niebieskie lampki. Na ścianie znajdowały się śliczne, duże łapacze snów. Naprzeciwko było ogromne okno z widokiem na całą okolicę, i tak naprawdę dopiero teraz mogłam dostrzec jak było tutaj wysoko.
Spojrzałam na sufit. Pozbawiony był jakiegokolwiek źródła światła, no nieźle. Ale stop. Sufit wyglądał jak nocne niebo, czarny i usiany milionami małych światełek.
Odjęło mi mowę.
- I jak ci się podoba? - z rozmyślań wyrwał mnie głos mojego towarzysza. No tak, zupełnie o nim zapomniałam.
- Nie myślałam, że będzie tutaj aż tak ślicznie - uśmiechnęłam się szeroko - dzięki, że pomogłeś mi z bagażem, nie musiałeś...
- drobiazg - zasalutował, puścił do mnie oczko i oparł się o framugę drzwi - będę już szedł, jakbyś miała jakieś pytania jestem w pokoju obok - zaśmiał się po czym opuścił pomieszczenie zamykając za sobą drzwi.
Ściągnęłam buty postanawiając przetestować moje nowe łóżko. Rozpędziłam się  i wskoczyłam na nie, śmiejąc się z mojego dziecinnego zachowania. Przyciągnęłam do siebie misia leżącego obok i wtuliłam się w niego mocno. Właśnie tak zachowują się silne i niezależne czarownice.
Leżąc tak wyczerpana po podróży uświadomiłam sobie, że moje rzeczy nie do końca jeszcze wyschły, a mi samej przydałby się gorący prysznic. Nie zwlekając dłużej wyciągnęłam swoją kosmetyczkę i skierowałam się wprost do łazienki.

Para wodna uniosła się w całym pomieszczeniu gdy tylko otworzyłam kabinę prysznicową. Owinęłam się szarym ręcznikiem, wycisnęłam resztki wody z włosów po czym przystąpiłam do ich suszenia i rozczesywania. Gdy tylko skończyłam założyłam na siebie długą, czarną bluzę, czarne legginsy dokładnie przylegające do ciała oraz długie, grube czarno białe skarpetki które w domu zastąpiły mi buty. Jeszcze tylko lekko podkreśliłam rzęsy i nałożyłam na usta pomadkę ochronną. Gdy tylko wyszłam z łazienki dostrzegłam, że jest już całkowicie ciemno, a małe, niebieskie lampki nie dawały dostatecznie dużo światła bym doszła gdziekolwiek nie taranując czegoś po drodze.
Bez wahania wyszłam ze swojego pokoju na korytarz, pukając do drzwi swojego sąsiada i jedynej osoby, którą jak na razie poznałam.
- Proszę! - po chwili usłyszałam głos Daniela dobiegający ze środka. Nacisnęłam na klamkę wchodząc do środka. Już na samo przywitanie oślepiła mnie jasność żarówek mimo, że ściany pokoju były w ciemniejszym odcieniu szarości.
Rozejrzałam się w poszukiwaniu Daniela, który jak się okazało leżał na łóżku i przeglądał coś w swoim laptopie.
- W czym mogę pomóc? - uśmiechnął się przyjacielsko, zamknął urządzenie i odłożył je na bok.
- Chciałam zapytać, czy masz latarkę do pożyczenia. Jedynym źródłem światła w moim pokoju są małe, niebieskie lampeczki i światło dobiegające z łazienki, co niestety może mi nie wystarczyć.
Daniel zaśmiał się krótko. Podniósł się z łóżka, otworzył jedną z szaf i rozpoczął poszukiwania.
- Powinienem coś mieć... - wymruczał.
Po niecałej minucie odnalazł średniej wielkości latarkę, która dawała jasne, mocne światło.
- Dziękuję, do zobaczenia - chwyciłam za urządzenie po czym ruszyłam w kierunku drzwi.

Daniel? ;3

Od Daniela c.d Alexis

Czasem nienawidziłem tego, kim się stałem. Na początku robiłem wszystko, żeby znów być normalnym człowiekiem, teraz odpuściłem bo wiem, że to nie ma sensu. Jestem kim jestem. Pogoda od rana nie dopisywała. W nocy burza, od rana deszcz. Siorpie i siorpie, końca nie widać. Wszyscy znaleźli sobie jakieś zajęcie w swoich pokojach, ja jednak snułem się po akademii jak duch, nie wiedząc co ze sobą zrobić. Trochę czasu spędziłem w bibliotece, wertując różne stare księgi czy inne książki. Pani Cooper, starsza pani, która pilnowała tu porządku siedziała na bujanym krześle przy oknie i nuciła coś, dziergając zapewne kolejny szalik dyrektorowi. Wyszedłem stamtąd i westchnąłem, opierając się o ścianę. Ani żywej duszy, cisza jak nigdy. Nie zapowiada się na to, żeby przestało padać, a więc postanowiłem dać sobie spokój z czekaniem i udać się do stajni czy gdziekolwiek indziej, byleby przestać kręcić się po tych pustych korytarzach. Wstąpiłem do pokoju, aby się przebrać. Założyłem czarne jeansy, tego samego koloru t-shirt oraz czerwoną bluzę. Poprawiłem włosy, założyłem buty, kluczyki od auta, które włożyłem do kieszeni bluzy i wyszedłem z pokoju. Zakluczyłem drzwi i zacząłem powoli schodzić na dół. Na holu zobaczyłem dziewczynę, była przesiąknięta wodą. Miała walizkę, więc zapewne musiała być tu nowa. Rozglądała się dookoła, aż jej wzrok skupił się na mnie.
- Szukasz czegoś? - spytałem kiedy byłem już przy ostatnich schodkach.
- Taak, dyrektora, czy coś... - odparła.
- Piętro wyżej, zaprowadzę cię. - zaproponowałem.
Ta skinęła głową, wziąłem jej walizkę i poszliśmy do góry, pod pokój dyrektora, który znajdywał się na pierwszym piętrze, na końcu korytarza. Odstawiłem walizkę dziewczyny i zapukałem do drzwi. Po chwili czekania nikt nam dalej nie odpowiadał. Uchyliłem drzwi i zajrzałem do środka, nikogo tam nie było. Weszliśmy do pomieszczenia, podszedłem do biurka, była tam karteczka z napisem, że dyrektor pojechał w służbowej sprawie do miasta i wróci wieczorem.
- Pięknie. - mruknęła.
- Spokojnie, poradzimy sobie bez niego. - stwierdziłem.
Podszedłem do doniczki, umieszczonej nadzwyczaj wysoko. Nawet ja, musiałem stanąć na parapecie, aby tam dosięgnąć. Pod nią, były zapasowe kluczyki do biurka. Zabrałem je i usiadłem na wygodnym, skórzanym krześle za biurkiem i otworzyłem za pomocą kluczyków szufladkę.
- Jak się nazywasz? - spytałem.
- Alexis Ferrars. - odparła, przeczesując mokre włosy dłonią.
Wyszukałem jej nazwiska wśród uczniów, była na samym dnie, wyciągnąłem jej teczkę.
- Przydzielili ci pokój... 30. - schowałem teczkę, zamknąłem szufladę i podszedłem do wieszaka, na którym były klucze zapasowe i te ogólne do drzwi każdego pokoju. - Proszę bardzo. - uśmiechnąłem się lekko i podałem jej klucze do jej pokoju.

Alexis?

Daniel Andrews

Godność: Daniel Andrews

Wiek: 19 lat

Urodziny: 15 grudnia

Pochodzenie: Hiszpania, Barcelona

Rasa: Wampir

Płeć: Mężczyzna

Orientacja: Heteroseksualna - wybaczcie panowie...
Pokój: Nr 29

Głos: Måns Zelmerlöw
Motto: Nie myśl tylko o pieniądzach, bo gdy zachłyśniesz się nimi, możesz stracić najbliższych...
Aparycja: Z wyglądu marzenie każdej dziewczyny. Bo powiedz, która by nie chciała ciemnowłosego, przystojnego chłopaka o czekoladowych oczach i pokaźnych mięśniach? Daniel należy do osób wysokich. Ma bowiem dobre sto osiemdziesiąt pięć centymetrów wzrostu. Sporo podrósł. Wargi kryjące zawadiacki uśmiech, skrywający jakąś tajemnicę. Do tego dochodzi fakt, iż jego cała budowa ciała jest szczupła, jednak niezwykle umięśniona, a cały Daniel zdaje się być twardy, niczym twór zwany skałą. Dumny posiadacz gęstych, ciemnokasztanowych włosów, które zawsze są zaczesane pionowo. Brązowe, niemalże czarne jak smoła tęczówki są chyba najbardziej nietuzinkową partią ciała Daniela, która może zaintrygować. Przypominają czekoladę. A gdy targają chłopakiem silniejsze emocje – czarne jak mrok i bezgwiezdna noc. Oczyska te są okalane przez firanę czarnych, długich rzęs, którymi wzbudza zazdrość jak i zauroczenie wielu dziewczyn. Pełne, bladoróżowe wargi, delikatnie zadarty nos, czy też subtelnie wysunięty podbródek. Do tego blada, alabastrowa cera, dzięki której widać wyraźnie zaczerwienione oczy. Z resztą, jak przyszło na rodowitego potomka Andrews'ów.
Charakter: Ma bardzo silny charakter. Może dlatego, że wiele przeszedł, a może po prostu taki się urodził. Ale ciężko go zranić i słownie, i fizycznie, gdyż jest dosyć odporny na ból. Daniel jest zmienny. Potrafi być przyjazny i uroczy, a za chwilę wredny i cyniczny. Gdy ktoś mu, lub komuś bliskiemu porządnie się narazi, nie spocznie dopóki się nie zemści. W codziennym życiu jest raczej leniwy, jednak jeśli na czymś mu bardzo zależy potrafi pracować aż do utraty tchu. Jest także wybuchowy, dokładnie tak samo jak jego ojciec. Kiedy zaczynają się kłócić, lepiej jak najszybciej usunąć im się z drogi. Zdarza mu się manipulować ludźmi dla własnych potrzeb. Oczywiście broni się stwierdzeniem, że robi to nieświadomie, ale wiadomo, że chętnie korzysta ze swojego uroku i osiąga swój cel. Jest to jeden z wielu powodów, dla których ciągle spiera się z ojcem. Na każdym kroku, stara się sprzeciwić ojcu, który lubi rozkazywać, i robić po swojemu. Jest to jedna z jego ulubionych rozrywek. Jednak w stosunku do swoich znajomych jest dosyć przyjazny. Chętnie im pomaga gdy go potrzebują. Kiedy ktoś zrani bliską mu osobę, musi się liczyć, że będzie miał go w postaci wroga. Potrafi też łatwo odnaleźć się w różnych środowiskach. Może dlatego, że ma on szeroki zakres zainteresowań i z każdym znajdzie chociaż by jeden wspólny temat do rozmów. Kiedyś nie potrafił się związać z nikim na stałe. Lubił się bawić i czerpać przyjemność z jednorazowych wyskoków. Takiego pokazywał się kiedyś. Tak naprawdę chłopak boi się zranienia i odrzucenia, dlatego ochrania się, jak to sam nazywa, ,,kamienną otoczką na sercu”. Życie nauczyło go realizmu i niezależności. Przez lata kolejno uczył się szczerości, pewności siebie, czułości oraz sztuki tłumienia w sobie niechcianych uczuć. Dość przydatne, lecz przypłaca się za to bólem który nie odpuszcza przez tydzień czy dwa tylko narasta w miarę upływu czasu. Jest człowiekiem po przejściach, lecz swój żal i niechęć do wydarzeń z przeszłości potrafi ukryć jak nikt inny. Samotnik, zostawiający za sobą ślad po śladzie jakąś tajemnicę. Żyje dla siebie. Sam ze sobą. Pan Andrews ma to coś w sobie, że ludzie do niego lgną. Nieodzowny urok, zawadiackie spojrzenie i przewrotny uśmieszek. Zamiłowanie do żartowania. Ciężko się na niego naprawdę gniewać.  Jest typem człowieka, który nie kłamie… tylko mówi niecałą prawdę. Jak to się ładnie mówi „Są trzy prawdy: Prawda, Półprawda i Gówno Prawda. Daniel trzyma się półprawd, bo wtedy potrafi okryć się aurą tajemniczości i zwykle słuchacz staje się dociekliwy, żeby sprawdzić całą prawdę.
Partner: Szuka jedynie stałego związku, swojej księżniczki, która będzie dla niego wszystkim. Związki na jedną noc go nie interesują.
Rodzina: Ojciec chłopaka jest hodowcą koni i prowadzi salon samochodów sportowych, jego mama zmarła gdy miał 8 lat. Wychowywał się z dwójką braci i siostrą.
Zainteresowania: Ciężko byłoby wypisać wszystkie zainteresowania Daniela, jest ich dość sporo. Przedstawię tylko tą część, która bierze udział w jego życiu. Od zawsze pasjonował się rysunkiem, grafiką komputerową. Uwielbia projektować plakaty, szkicować a później chować to głęboko w szafie aby nikt nie znalazł. Nieliczne swoje działa, które nadzwyczaj mu się spodobały ma powieszone na ścianach swojej sypialni. Motoryzacja, sporty - praktycznie każdy. Dużo ćwiczy dzięki czemu ma nienaganną sylwetkę. Muzyka interesowała go od dziecka, potrafi grać na gitarze i pianinie - podobnie jak wojsko. Interesuje się czasami wojen, zna wiele ciekawych, czarnych ciekawostek na te tematy. W dodatku pasjonuje się robotyką i zwierzętami a zwłaszcza końmi. Dorastał wśród nich, jeździ od zawsze.
Inne: 1, 2, 3, 4, 5
- Nie przyznaje się że dobrze gotuje. Czasem komuś wspomni, ale raczej się tym nie chwali. Jest w posiadaniu tajnego przepisu na tiramisu. Co nie znaczy, że nie potrafi ugotować rzeczy bardziej codziennych i tradycyjnych jak steki czy upiec szarlotkę.
- Jego ojciec hoduje konie, maja ogromną stajnię i równie dużą ilość pieniędzy, a w dodatku prowadzi salon samochodów sportowych.
- Daniel i jego rodzeństwo zawsze żyło na wysokim poziomie.
- Podczas olimpiady w skokach miał poważny wypadek, miał uraz mózgu, złamaną rękę, teraz ma traumę przed skokami.
Pojazd: Lamborghini Aventador, MV Agusta f4
Zwierzę: Max i Theo

Kovu

Kontakt: Dethrow